Једнога дана Свети Сава наиђе на снужденог и нерасположеног човека који је седео на узвишењу поред пута и празно гледао преда се. Свети Сава се смести поред њега уз „Помаже Бог”, па га упита: „Зашто си, човече, тако нерасположан и мргодан? Шта те мучи и тишти, те си тако усамљен?” Снебивајући се, човек тихо и невољно проговори: „Крив је томе мој рођени брат. Много ме је увредио. Чувам и пазим болесне родитеље, старе и изнемогле. Довијам се како знам и умем, а он, ем што неће